More Sweetly Play the Dance William Kentridge in Eye Amsterdam
Waarom danst er niemand? Ik kan mijn voeten, mijn lichaam niet tegenhouden, wil dansen zodra ik ze hoor de blazers van de fanfare en zie verschijnen links op het eerste scherm. Of nee het was al eerder, er verscheen nog niks eerst, het beeld wat ik zag op de metershoge schermen was nog stilstaand, maar er klonk wel al muziek. Tenminste in mijn herinnering, waarvan ik niet weet of die de werkelijkheid vertelt maar wel de mijne. Ik zag een geel geklede man over de schermen dansen eerst, van rechts naar links, ja zo was het, hij danste en sprong en draaide in een geel gewaad, van rechts naar helemaal links over de schermen, zo levend en zo vol van beweging dat ik moest lachen.
Daarna kwam er een man op, links, lopend naar rechts, steeds vellen papier afscheurend en over zijn hoofd naar achteren gooiend. Ik vond het grappig en tegelijk een daad. Daarna verschenen er allerlei personages die dansend en lopend over de schermen bewogen op de muziek, allerlei attributen mee tillend, achter elkaar aan als in een processie. Ik moest lachen om de typemachine, de twee lopende snoeischaren, het bad, de telefoon die meegedragen werden. Soms werd de muziek ingetogener, ernstiger en meditatiever om daarna weer uitbundig te worden met schetterend koper geblaas. Ook de personages op het scherm veranderden, vrouwen in een eigen ritme en bewegingspatroon, een met een geweer, met een vogel, maskers op een stok kwamen voorbij, een vogelkooi, een man met een vlag, mensen aan een infuus, dode lichamen die meegetrokken werden. Het hele leven kwam voorbij in al zijn gekte en de personages bleven dansen, voor zover mogelijk, voor zover hun attributen het toelieten en de mannen bliezen op soms getekende blaasinstrumenten de muziek van het scherm af de zaal in. Ik keek om me heen naar de andere toeschouwers die stil stonden of zaten op stoelen en keken… Niemand danste of bewoog op het ritme van de muziek en niemand lachte…
Ik moet denken aan de keren dat ik de fanfare op straat hoorde spelen, altijd onverwacht, hoe de muziek me lokte, hoe mijn lichaam reageerde en ik moest lachen en huilen tegelijk, van het koper, de blazers, de muziek die de lucht deed trillen, van de optocht die daar liep, een bedacht scenario, wat ging over het leven zelf.
De dans, het dansen met en ondanks alles, is wat me bijblijft van deze tentoonstelling van William Kentridge in Eye. Het gaan, de beweging, de dans van het leven, de vreugde van de dans ondanks alles.
