Fietsend in Amsterdam zie ik deze foto, van Hassan 15 jaar, op een muur van het Huygens College.

Met het onderschrift in mijn hoofd bekijk ik de foto’s die ik nam op de tentoonstelling in Eye van Michelangelo Antonioni – il maestro del cinema moderno.

Hij probeerde als één van de eerste filmauteurs de gemoedstoestand van zijn naar zingeving zoekende personages te vangen in een bijzondere kadrering en een opvallende mise-en-scène lees ik in de Filmkrant. 

 

En: De Povlakte van Il deserto rosso is bovenal een mentaal landshap

 

 

 

Een auto in een verlaten woestijnlandschap in de film Zabriskie Point

 

De woestijn is de metafoor voor de poëzie van de leegte die waarneembaar is in zijn films staat in de begeleidende tekst op de muur. 

 

Ik volg de auto die rijdt door het landschap en ben jaloers op haar, die hem bestuurt, raam open, arm naar buiten hangend, dat wil ik ook. ik heb geen car en kan niet rijden. Een bad heb ik ook niet maar dat is niet iets wat helpt om leegte te vullen als ik Jeanne Moreau mag geloven

Het gaat in de films van Antonioni over het onvermogen van ‘de moderne mens’ om zich tot de ander te verhouden, om contact te leggen. De personages in deze films draaien om elkaar heen, praten en feesten, zonder echt tot elkaar door te dringen. Het zijn films die een beeld geven van vervreemding, verveling, eenzaamheid en het onvermogen tot communicatie. (De Filmkrant)

Naar buiten kijken en naar binnen kijken – wat zie je, wat zoek je? De ander en jezelf waarschijnlijk of nee, dat wat tussen de ander en jezelf kan ontstaan, is dat het niet wat de personages in de films van Antonioni zoeken, wat iedereen zoekt?

Op een foto kunnen meerdere dingen gebeuren schrijft Hassan van 15.

Ik heb een tas gekocht met een afbeelding van een auto.

Al heb ik geen car en geen bad, dankzij de films van Antonioni kan ik voelen hoe het is om te rijden in een woestijn, mijn arm uit het raam hangend, en om te zitten in een bad en te verlangen naar contact, echt contact, wat de angst doet verbleken.