Kijkend naar models van Marlene Dumas in de tentoonstelling The Image As Burden in het Stedelijk Museum Amsterdam, zie ik eerst het geheel. Vrouwenkoppen naast en onder elkaar geplakt in rijen, getekend met inkt en water, de ogen gekleurd. Waar hecht mijn blik? Waar blijf ik langer naar kijken dan het globaal over de beelden vegen met mijn ogen? Hoe hecht mijn blik? Gaat het over schoonheid? Herkenning? Hoe maak ik mijn keuze? Is het een keuze die ik maak? Gelukkig heb ik mijn fototoestel bij me en ik maak foto’s van het geheel, dat wat past binnen het frame, zo groot mogelijk, zodat er veel modellen te zien zijn. Dan ga ik focussen, maak foto’s van een detail van het kunstwerk, namelijk vier portretten die me aanspreken, die iets met me doen. Wat kies ik, in hoeverre heeft die keuze met mij te maken? Het gaat in een split-second, de juiste afstand nemen, scherpstellen, positie bepalen.

Pas later, thuisgekomen lees ik in een tekst van het Van Abbemuseum, wat het kunstwerk heeft aangekocht, dat Dumas vrouwenportretten van kunstenaars als Rembrandt, Vermeer en Cranach heeft afgebeeld en portretten naar foto’s van bekende personen als Paloma Picasso, Yoko Ono en Brigitte Bardot.

Wie kiest wie? Wat zeggen de modellen mij?

Lopend door de Westerparkbuurt passeer ik een etalage van een kleine fotografiewinkel; oude fototoestellen geëtaleerd met als achtergrond een afbeelding van Marlin Monroe.

Ik blijf staan, iets raakt me. De oude fototoestellen die werken met fotorolletjes, apparaten van vroeger, die nu niet meer gebruikt worden en daarachter het portret van een model.

Kunstenaars hebben modellen nodig, om hun kunstwerk te kunnen maken.

Hoe wordt een model ingezet?

Het publiek ziet een model, en daardoor zichzelf?